Sugestia odłożenia — konfiguracja wdrożeniowa

1. Po co to jest

Magazynier po przyjęciu ma dostać adres, a nie decyzję. Sugestia odłożenia to jeden wiersz na ekranie: lokalizacja, do której ma zawieźć towar.

Bez niej odkładanie jest wiedzą w głowie — gdzie zwykle stoi ten towar, gdzie jest miejsce, gdzie akurat nie zajrzał kierownik. Nowy pracownik tej wiedzy nie ma, a stały nie zawsze jest w pracy. Podpowiedź zamienia tę wiedzę w regułę, którą da się zmienić w jednym miejscu.

Sterowanie jest trzystopniowe i po każdy kolejny stopień sięgasz dopiero wtedy, gdy poprzedni nie wystarcza:

stopień	czym	kiedy sięgasz
1. bez kodu	stała lokalizacja towaru, lokalizacje przypisane, `Kolejność strefy`, wymiary lokalizacji	zawsze zacznij tutaj — to załatwia większość wdrożeń
2. własny filtr	cecha `StrefaOdlozenia` — filtr kandydatów po strefie	„odkładamy wyłącznie do magazynowania”
3. własny wybór	cecha `SugestiaOdlozenia` — wskazanie konkretnej lokalizacji	„towary sypkie tylko na dolne półki”

Stopnie 2 i 3 to cechy algorytmiczne enovy — kilka linijek kodu, które dodatek woła w trakcie liczenia podpowiedzi. Zakłada je gotowa akcja, opisują je rozdziały 4 i 5.

Ta strona opisuje wybór lokalizacji. Kolejność, w jakiej magazynier obchodzi halę — czyli jak posortowana jest lista odłożenia i kompletacji — to osobny mechanizm: Trasa przez magazyn. Obie rzeczy czytają tę samą cechę Kolejność strefy, więc warto znać obie.

2. Jak wybiera się lokalizację

Pięć kroków, zawsze w tej samej kolejności. Pierwszy, który da odpowiedź, kończy sprawę.

Stała lokalizacja rozstrzyga PRZED obiema cechami — i to jest świadomy model, nie przeoczenie. Stała jest „ścieżką na skróty” dla asortymentu z przypisanym miejscem, a algorytm rządzi całą resztą. Chcesz, żeby towar szedł Twoim algorytmem — nie ustawiaj mu stałej lokalizacji.

2.0 Lokalizacje przypisane towarowi

Na kartotece towaru przypisujesz lokalizacje, a jedną z nich w każdym magazynie możesz oznaczyć jako domyślną. Te dwie rzeczy działają zupełnie inaczej.

na kartotece	co robi przy odkładaniu
domyślna (stała lokalizacja)	kończy sprawę — towar jedzie tam bez pytania reguły i bez pytania cech
przypisana, bez oznaczenia domyślnej	idzie na początek listy kandydatów — wygrywa wewnątrz każdego kroku reguły, ale reguła dalej decyduje
nieprzypisana	zwykły kandydat — o kolejności decyduje numer strefy, a wewnątrz strefy adres regału

Przypisanie wyprzedza nawet numer strefy: przypisana lokalizacja w namiocie (strefa 2) zostanie zaproponowana przed nieprzypisaną w hali (strefa 1). Mówi bowiem o tym towarze, a numer strefy tylko o kolejności zapełniania budynku. Numer strefy rozstrzyga dopiero wewnątrz każdej z grup — gdy towar ma przypisane lokalizacje i w hali, i w namiocie, pierwsza będzie ta z hali. Tak samo zachowuje się stała lokalizacja, która numeru strefy nie ogląda w ogóle.

Filtru stref to nie omija. Przypisana lokalizacja w strefie bez numeru wypada tak samo jak każda inna — przypisanie zmienia kolejność, nie skład listy. Ta sama zasada rządzi stałą lokalizacją: strefa bez numeru unieważnia ją bez wyjątku.

Przypisanie NIE przeskakuje konsolidacji — i to jest decyzja, nie przeoczenie. Gdy przypisana lokalizacja jest pusta, a ten sam towar leży już gdzie indziej i tam się mieści, wygrywa konsolidacja. Inaczej nowa dostawa rozbijałaby towar na dwie lokalizacje mimo wolnego miejsca w jednej — czyli dwa przystanki przy kompletacji i dwa miejsca do pomylenia przy inwentaryzacji. Chcesz twardego przypisania — użyj domyślnej.

Przypisania to deklaracja, nie ślad po ruchach. Odłożenie towaru nic do kartoteki nie dopisuje — wpis powstaje wyłącznie gestem magazyniera na kolektorze albo akcją „Dodaj towary” w enovie, a znika sam, gdy lokalizacja zostanie skasowana. Odwrotna strona tej monety: gdy regał zmienia przeznaczenie, wpis zostaje i dalej kieruje tam towar. Przypisania stają się więc konfiguracją, którą trzeba utrzymywać.

2.1 Reguła dodatku — trzy przejścia po liście

To jest krok 5 z diagramu, czyli zachowanie bez żadnej cechy. Kandydaci są już posortowani (przypisane towarowi, potem numer strefy, potem adres regału) i reguła bierze pierwszego, który się mieści:

przejście	bierze
krok 0 — filtr	zostają wyłącznie lokalizacje ze stref składowania (patrz Kolejność strefy)
1. konsolidacja	lokalizacja, w której ten towar już leży i mieści się całość
2. pierwsza wolna	lokalizacja pusta albo taka, w której mieści się całość
3. mieści częściowo	gdy nic nie mieści całości — konsolidacja przed pustą

W każdym z tych przejść reguła bierze pierwszą pasującą lokalizację w kolejności listy — a listę otwierają lokalizacje przypisane towarowi. Przypisanie działa więc wewnątrz kroków, nie zamiast nich: przypisana wygra i konsolidację, i pierwszą wolną, ale pusta przypisana nie wyprzedzi konsolidacji w innej lokalizacji.

„Mieści częściowo” znaczy: jest tam wolne miejsce, ale mniej, niż wynosi odkładana ilość — towar wejdzie tylko w części. Reguła rozróżnia trzy stany i traktuje je zupełnie inaczej:

stan lokalizacji	wolne miejsce	co robi reguła
mieści całość	tyle, ile trzeba, albo więcej — także wtedy, gdy pojemności nikt nie zadeklarował	bierze od razu
mieści częściowo	jakieś jest, ale mniej niż trzeba	zapamiętuje jako zapasową i szuka dalej
pełna	zero albo mniej (przepełniona)	pomija zupełnie — nigdy nie zostanie zaproponowana

Lokalizacja mieszcząca częściowo wraca do gry dopiero w kroku 3, czyli wtedy, gdy w całej hali nic nie mieści całości. Lepiej dać magazynierowi adres i ostrzec o przepełnieniu, niż odpowiedzieć „nie ma miejsca” i zostawić go z paletą na korytarzu.

Sugestia działa ZAWSZE, także gdy hala jest pełna. Krok 3 istnieje po to, żeby magazynier dostał adres zamiast komunikatu „nie ma miejsca”. O przepełnieniu ostrzega dopiero bramka pojemności przy zapisie, pytaniem „odłożyć mimo to?”.

Lokalizacja bez zadeklarowanych wymiarów nie ma limitu, a nie „nie ma miejsca”. Pojemność 0 znaczy „nikt nie zmierzył”, więc taka lokalizacja przechodzi każdy warunek pojemnościowy. Dopóki nie wprowadzisz wymiarów, cała reguła sprowadza się do „konsolidacja, potem pierwsza pusta”.

2.2 Kolejność kandydatów to nie trasa

„Kolejność listy” znaczy na tej stronie zawsze jedno: kolejność, w jakiej reguła rozważa kandydatów — przypisane towarowi, potem numer strefy, potem adres regału. To kolejność wyboru, a nie kolejność, w jakiej magazynier obejdzie halę.

co ustala	czym
Dokąd pojedzie towar — jeden adres na pozycję	ta strona
W jakiej kolejności magazynier obejdzie wskazane adresy	Trasa przez magazyn

Cecha TrasaMagazynu nie bierze udziału w wyborze. Klucz trasy liczy się dopiero dla lokalizacji, którą sugestia już wskazała — najpierw wybór, potem kolejność. Choćbyś napisał najbardziej wymyślną trasę, nie zmieni ona ani jednego adresu na liście odłożenia; zmieni tylko to, w jakiej kolejności magazynier je obejdzie.

„Ten towar ma leżeć bliżej rampy” to zadanie dla tej strony, nie dla trasy. Trasa ułoży najkrótszą drogę po adresach, które dostanie — ale ich nie wybiera. Bliskość rampy wyrażasz numerem strefy albo cechą SugestiaOdlozenia. Numer strefy jest przy tym jedyną daną, którą czytają oba mechanizmy naraz.

3. Ustawienia bez kodu — zacznij stąd

Trzy rzeczy do ustawienia, zanim w ogóle sięgniesz po cechę algorytmiczną. U większości klientów to jest całe wdrożenie sugestii.

Stała lokalizacja towaru

gdzie: kartoteka towaru → cecha Lokalizacja
zakres: jedna na magazyn — lokalizacja z innego magazynu nie jest sugestią dla tego zasobu
znaczenie: domysł, nie żądanie

Towar ze stałą lokalizacją jedzie tam bez pytania kogokolwiek — ani reguły, ani Twoich cech. Ale gdy się nie mieści, sterowanie wraca do reguły i towar dostaje inną lokalizację; w dzienniku zostaje ślad z nazwą towaru i metrami. Przypisania nikt nie kasuje, więc gdy miejsce się zwolni, stała zadziała znowu sama.

Kolejność strefy

gdzie: element słownika Strefa → cecha Kolejność strefy (liczba całkowita)
kto zakłada: akcja menu Handel → Magazyn → Kolektory → Czynności → WebAPI → Konfiguracja
zakres: per strefa — numerujesz od 1

wartość	co robi z odkładaniem
1, 2, 3…	kolejność zapełniania: strefa `1` pierwsza, do `2` towar trafia dopiero, gdy w `1` nie ma miejsca
pusta / `0`	strefa nie jest proponowana — to przystanek procesu (przyjęcie, kontrola, wydanie), nie półka

Numerem strefy ustawia się „zapełnij halę, dopiero potem namiot” — bez pisania choćby linijki. Reguła bierze pierwszego kandydata, który się mieści, w kolejności listy, a listę porządkuje właśnie ten numer. Priorytet zapełniania jest liczbą, nie regułą do napisania.

Dotyczy towaru, który nie ma własnego adresu. Numer strefy porządkuje kandydatów, ale stała lokalizacja i lokalizacje przypisane stoją przed nim: towar ze stałą w namiocie albo przypisany wyłącznie do namiotu pojedzie tam także wtedy, gdy hala jest pusta. Chcesz, żeby dany towar podlegał kolejności zapełniania — nie dawaj mu przypisań w strefie, do której ma trafiać dopiero na końcu.

Ten sam numer rządzi też trasą. Kolejność, w jakiej magazynier obchodzi halę przy odkładaniu i kompletacji, liczy się z tej samej cechy — zob. Trasa przez magazyn. Zmieniając numer, zmieniasz obie rzeczy naraz: co się zapełnia najpierw i dokąd magazynier idzie najpierw. Zwykle o to właśnie chodzi, ale warto o tym wiedzieć przed zmianą.

W bazie, w której nikt nie numerował stref, filtr się nie włącza. Cecha liczbowa bez wartości czyta się jako 0, więc wszystkie strefy miałyby zero i sugestia zniknęłaby w całości — dlatego filtr do pustej listy jest ignorowany. Ta sama zasada rządzi cechą StrefaOdlozenia.

Wymiary lokalizacji i towarów

Pojemność lokalizacji i objętość towaru decydują o tym, czy „mieści się całość”. Dopóki ich nie ma, reguła nie ma czym mierzyć — działa, ale sprowadza się do konsolidacji i pierwszej pustej lokalizacji. To bywa wystarczające; wymiarowanie hali zaczyna się opłacać dopiero tam, gdzie realnie brakuje miejsca.

4. Cecha `StrefaOdlozenia` — własny filtr

Filtruje kandydatów po symbolu strefy. Najczęstsza potrzeba wdrożeniowa brzmi „nie odkładaj do strefy przyjęcia”, a nie „wybierz mi lokalizację”.

gdzie: Narzędzia → Opcje → Systemowe → Definicje cech, tabela CfgNodes, zakładka Algorytm
kto zakłada: akcja menu Magazyn → Kolektory → Czynności → WebAPI → Cechy sugestii odłożenia
typ: Tekst
zakres: globalny — ten sam kod dla każdego magazynu, rozdziel je po magazyn.Symbol

public string Get_Feature_StrefaOdlozenia(
    Soneta.Towary.Towar towar,
    Soneta.Magazyny.Magazyn magazyn,
    System.Collections.Generic.IReadOnlyList<EndIF.Magazyn.Lokalizacje.KandydatGniazda> kandydaci,
    double potrzeba)

zwracasz	znaczy
`"M"`	wybieraj wyłącznie z lokalizacji strefy `M`
`"M\|K"`	kilka stref — rozdzielasz znakiem `\|`
pusty tekst	bez filtra
symbol spoza hali	filtr pominięty — jeden wpis w dzienniku, sugestia liczy się dalej

Zwracając samą strefę, zostawiasz całą regułę wyboru dodatkowi — nie musisz jej u siebie odtwarzać, a odtworzona rozjechałaby się z produktem przy pierwszej poprawce.

Symbol musi istnieć w TEJ bazie. Strefa, której nie ma wśród kandydatów, jest ignorowana, więc literówka w symbolu wygląda dokładnie tak samo jak działający algorytm — sugestia dalej daje lokalizacje, tylko Twojego filtra nie ma. Akcja zakładająca cechę wypisuje w komentarzu strefy odczytane z bazy wraz z ich numerami; zajrzyj tam, zanim zaczniesz debugować.

5. Cecha `SugestiaOdlozenia` — własny wybór

Wskazuje konkretną lokalizację i jej zdanie jest nadrzędne. Sięgasz po nią, gdy potrzebujesz reguły, której nie da się wyrazić strefą.

gdzie: Narzędzia → Opcje → Systemowe → Definicje cech, tabela CfgNodes, zakładka Algorytm
kto zakłada: akcja menu Magazyn → Kolektory → Czynności → WebAPI → Cechy sugestii odłożenia
typ: Liczba całkowita
zakres: globalny — ten sam kod dla każdego magazynu

public int Get_Feature_SugestiaOdlozenia(
    Soneta.Towary.Towar towar,
    Soneta.Magazyny.Magazyn magazyn,
    System.Collections.Generic.IReadOnlyList<EndIF.Magazyn.Lokalizacje.KandydatGniazda> kandydaci,
    double potrzeba)

Zwracasz LokId jednego z podanych kandydatów. Po założeniu nic się nie zmienia: wstawiony algorytm jest kopią reguły dodatku, więc wybór zostaje ten sam. Zmienia się tylko to, kto go liczy — od tej chwili kod z bazy, nie z DLL.

return 0; znaczy „żadna lokalizacja”, a NIE „policz to za mnie”. Od istnienia tej cechy rządzi Twój kod: cokolwiek zwróci, reguła dodatku nie dolicza się po cichu, bo dwie reguły liczące po kolei to znowu dwie prawdy o tym samym. Powrót do reguły dodatku = skasowanie definicji cechy; samo wyczyszczenie ciała metody da brak sugestii dla wszystkiego.

Co dostajesz w kandydatach

pole	znaczenie
`LokId`	to zwracasz
`Skrot`	adres `{rząd}-{pion}-{poziom}`, np. `A-01-00`
`Strefa`	symbol strefy; pusty, gdy lokalizacja strefy nie ma
`KolejnoscStrefy`	numer strefy; `0` = nie jest miejscem składowania
`Kod`	pełny adres `{magazyn}-{strefa}-{rząd}-{pion}-{poziom}`, np. `F-M-A-01-00`; To po nim idzie kolejność wewnątrz strefy — czyli po regale: rząd, pion, poziom
`SaZasoby`	czy cokolwiek w gnieździe leży
`MaTenTowar`	czy leży tu już ten towar — warunek konsolidacji
`Przypisana`	czy ta lokalizacja jest przypisana temu towarowi na kartotece; takie stoją na początku listy
`Objetosc`	pojemność w m³; `0` = niezadeklarowana, czyli brak limitu
`WolneMiejsce`	ile jeszcze wejdzie

Kolejność kandydatów już niesie priorytet — przypisane towarowi, potem numer strefy, potem Kod (adres regału) — więc sortowania nie musisz odtwarzać: wystarczy wziąć pierwszego pasującego. Jeżeli cecha StrefaOdlozenia też istnieje, kandydaci są tu już po jej filtrze.

Lokalizacja spoza podanej listy jest odrzucana: liczy wtedy reguła dodatku, a w dzienniku zostaje ślad. Bez tej bramki dałoby się wskazać lokalizację, której zapis i tak nie przyjmie — czyli rozminąć to, co magazynier widzi, z tym, co naprawdę się zapisze.

Kolejne wywołanie akcji Konfiguracja nie nadpisze cechy — Twój kod jest nietykalny także wtedy, gdy ktoś kliknie ją drugi raz. Skutek uboczny: wstawiony algorytm to kopia, nie podpięcie. Gdy reguła produktu się poprawi, ta baza zostanie przy wersji, którą ma. Żeby zobaczyć nowe przykłady i nową regułę, skasuj definicję i załóż ponownie.

6. Gotowe warianty

Wszystkie siedzą w komentarzu wstawianym do cechy przy zakładaniu. Poniżej te, po które sięga się najczęściej.

Reklamacje osobno — `StrefaOdlozenia`

Towar oznaczony cechą idzie do strefy kontroli, reszta do magazynowania:

if (Equals(towar.Features["Reklamacja"], true)) return "K";

return "M";

Inny magazyn, inna reguła — `StrefaOdlozenia`

Cecha jest globalna, więc ten sam kod wykonuje się dla każdego magazynu; rozdzielasz je po symbolu:

if (magazyn.Symbol == "SERWIS") return "K";

return "M";

Towary sypkie na dolne poziomy — `SugestiaOdlozenia`

Worka nie wnosi się na czwartą półkę. Skrot ma format {rząd}-{pion}-{poziom}, a poziomy liczą się od 00 — -00 to podłoga:

if (Equals(towar.Features["Sypki"], true))
    foreach (var kandydat in kandydaci)
        if (kandydat.Skrot.EndsWith("-00") || kandydat.Skrot.EndsWith("-01"))
            return kandydat.LokId;

Wyjątki dopisuj ZARAZ ZA KROKIEM 0, a nie przed nim. Przed filtrem lista kandydaci zawiera jeszcze lokalizacje strefy przyjęcia i wydania, więc Twój foreach mógłby wskazać towarowi przystanek procesu zamiast półki. Gdy żaden wyjątek nie pasuje, pętla nic nie zwraca i sterowanie idzie do reguły niżej — dokładnie tak, jak ma być.

Wyjątek dotyczący samej STREFY rób w StrefaOdlozenia, nie tutaj. Ona filtruje kandydatów wcześniej, więc lokalizacja z odfiltrowanej strefy w ogóle nie dojdzie do tego kodu. Sprawdź też, czy zamiast kodu nie wystarczy numer strefy — odsunięcie namiotu za halę robi się liczbą.

7. Czego cechy nie obejmują

Dwie dziury w zasięgu, obie świadome. Trzeba je znać, bo inaczej sprawdzasz swój algorytm przyciskiem, którego on nie dotyczy — i nie masz jak się domyślić dlaczego.

Towar ze stałą lokalizacją

Gdy towar ma stałą lokalizację w tym magazynie i się w niej mieści, adres wynika z kartoteki i żadna z cech nie jest wołana. Chcesz, żeby szedł algorytmem — zdejmij mu stałą lokalizację.

Odłożenie z wypełnionym parametrem „Rodzaj”

Przyciski „Odłóż pozycje / zasoby / z listy” i „Relokuj” w enovie, a także to samo pole w żądaniu kolektora, przyjmują rodzaj: Konsolidacja, Pierwsza dostępna, Stała lokalizacja. Rodzaj jest świadomym żądaniem magazyniera, a cecha algorytmem podpowiedzi — więc podanie rodzaju znaczy „tym razem nie podpowiadaj”.

ścieżka	pyta cechy?	filtr stref składowania?	przypisane pierwsze?
kolumna „Sugestia”, „Odłóż wg sugestii”, kolektor	tak	tak	tak
odłożenie z wypełnionym rodzajem	nie	tak	nie
towar ze stałą lokalizacją	nie	tak	nie dotyczy — stała kończy sprawę

Asymetria w kolumnie „filtr stref” jest celowa. Cecha jest preferencją wdrożenia („u nas wybiera się inaczej”) i magazynier ma prawo ją pominąć, wskazując rodzaj. Numer strefy jest faktem o budynku: strefa przyjęcia i wydania to przystanki procesu, nie półki, i żaden przycisk nie czyni ich półką.

Dlatego strefa bez numeru unieważnia nawet stałą lokalizację towaru — a ścieżka rodzaju „Stała lokalizacja” wtedy odmawia, z nazwą lokalizacji i strefy, zamiast po cichu podstawić inną. Magazynier nie może widzieć na ekranie A-01-00, a mieć zapis do B-01-00; jedyną dopuszczalną alternatywą jest odmowa, która mówi dlaczego.

8. Pułapki

Zmieniłem algorytm i nic się nie stało

Po każdej zmianie ciała algorytmu wymuś rekompilację: Opcje → Systemowe → Kompilator → przycisk „Wymuś rekompilację kodu”.

Skompilowany algorytm siedzi w pamięci procesu, więc działające WebAPI liczy dalej starym ciałem, a dziennik milczy — nic się przecież nie wywróciło.

Założenie i skasowanie cechy działa natychmiast. ⚠ Ale skasowanie i założenie jej od nowa z poprawionym kodem — już nie: nazwa ta sama, więc proces bierze ciało ze swojego cache’u.

Liczba argumentów musi zgadzać się co do jednego

FeatureDefinition.CheckArgs porównuje ją z sygnaturą metody, więc zostaw sygnaturę dokładnie taką, jaką wstawiła akcja. Skreślenie argumentu, którego nie używasz, tak samo jak dopisanie własnego, sprawi że cecha przestanie działać — nie błędem, tylko cichą degradacją do reguły dodatku, ze śladem w dzienniku. Nieużywanych argumentów po prostu nie ruszaj.

9. Diagnostyka

Co dodatek mówi sam

Każde odrzucenie algorytmu zostawia ślad w dzienniku modułu. Przedrostek mówi, która z dwóch cech zawiodła:

wpis	znaczy
`[SugestiaOdlozenia]` „cecha … nie dała wyniku (wyjątek) — użyto reguły wbudowanej”	algorytm się wywrócił albo ma złą liczbę argumentów
`[SugestiaOdlozenia]` „cecha … wskazała lokalizację N spoza listy kandydatów”	zwrócone `LokId` nie należy do podanych kandydatów
`[StrefaOdlozenia]` „cecha … zwróciła „X”, ale żadna z N lokalizacji nie należy do tych stref”	symbol strefy nie istnieje w tej hali — filtr pominięty

Wpis niesie wyjątek źródłowy, a nie samo opakowanie: platforma woła algorytm refleksją, więc bez rozpakowania każdy błąd wykonania czytałby się identycznie („Exception has been thrown by the target of an invocation”). W dzienniku zobaczysz obie warstwy, rozdzielone strzałką.

Degradacja jest cicha dla użytkownika: sugestia wygląda normalnie, tylko nie jest Twoja. To jest celowe — literówka wdrożeniowca nie ma prawa zatrzymać odkładania towaru — ale znaczy, że po każdej zmianie algorytmu trzeba zajrzeć do dziennika, zanim uznasz, że działa.

Gdy reguła nie ma lokalizacji

„Żadna lokalizacja” jest legalną odpowiedzią — tak brzmi kontrakt cechy (return 0) i tak samo kończy się wyczerpanie miejsca w hali. Odłożenie całej listy nie zatrzymuje się na takiej pozycji: reszta idzie na półki, a te pozycje zostają, z komunikatem, który wymienia towary:

„Odłożono 3 z 4 pozycji. Reguła odkładania nie wskazała lokalizacji dla: BIKINI. Te pozycje zostają na liście — wskaż im lokalizację ręcznie.”

Komunikat nie proponuje wymuszenia przepełnienia, bo ponowienie niczego nie zmieni — lokalizacji nadal nie ma. Pytanie, którego zgoda nie załatwia, uczy klikania na ślepo.

Taka pozycja ląduje na końcu listy odłożenia. Bez adresu nie ma jak umieścić jej w kolejce przejścia hali (Trasa przez magazyn), więc kolektor stawia ją za wszystkimi, które adres dostały — magazynier wybiera jej lokalizację sam, gdy skończy obchód.